به گزارش پیوارنیوز؛ هادی سینایی گفت: عصر ۱۵ مرداد حوالی ساعت ۶ غروب که داشتم از خیابان تختی رد می‌شدم، شلوغی خیابان مملو از ماشین در ورودی استادیوم ۱۵۰۰۰ نفری یاسوج نظرم را به خود جلب کرد. کنجکاو شدم که شاید مسابقه ورزشی باشد، ماشین را در گوشه‌ای پارک کردم و به داخل محوطه اصلی رفتم.
جلوتر که رفتم خودرو‌هایی دیدم که در حال برگشت بودند، عده‌ی دیگر در حال پیاده کردن بچه‌هایی بودند که لباس ورزشی فوتبال به تن داشتند، اغلب هم متولدین دهه ۹۰ بودند با شوق و ذوق، کیف ورزشی به دست به سمت چمن بازی می‌دویدند، والدینی را دیدم از ترس ماشین، دست بچه‌های خود را محکم گرفته بودند و آن‌ها را به سمت میدان چمن می‌برند این توصیف‌ها را کردم تا بگویم این بخشی از بلبشویی بود که من فقط برای یک ساعت حضور در آنجا دیدم.
شوق و ذوق بچه‌ها ناخودآگاه من را به کنار چمن فوتبال کشاند از پله‌ها که به سمت چمن سرازیر شدم، زباله‌های پراکنده در پله‌ها توجه مرا به خود جلب کرد که اغلب بچه‌ها پا برروی آن‌ها می‌گذاشتند و به میدان می‌رفتند.
متأسفانه موضوع به همینجا ختم نشد، به پله‌ی آخر که رسیدم بین دیوار و سالن ورزشی انبوهی از زباله را دیدم که ناخودآگاه مرا به یاد جایگاه زباله دوپشته دشت روم انداخت.
حال سؤال اینجاست که متولیان ورزش چرا نسبت به این موضوع بی‌تفاوت‌اند؟
مگر نه این است که “محیط” و “ورزش” رابطه مستقیمی با سلامت جسم و روح افراد دارد؟ آیا فراهم نمودن محیطی تمیز و پاک برای ورزش وظیفه ابتدایی متولیان ورزش نیست؟
نوجوانان و نونهالانی که باید در آینده نه‌چندان دور سکاندار مدیریت‌ها شوند، در کجای بحث فرهنگ‌سازی ما برای مدیریت‌ها قرار دارند؟
والدین به‌امید سلامتی جسم و پرورش روح پهلوانی، بچه‌های خود را به سمت ورزش سوق می‌دهند این است جواب اعتماد والدین؟
قطعاً کوتاهی متولیان ورزش باعث تهدید سلامتی فرزندان ما خواهد شد و فراهم نمودن محیطی تمیز و سازگار با روح ورزش مطالبه‌ای است که والدین باید از متولیان این امر در ورزشگاه تختی داشته باشند.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه