به گزارش پایگاه خبری پیوارنیوز؛پیاده‌رو قرار است امن‌ترین مسیر برای عابران باشد؛ جایی که کودک، سالمند، فرد دارای معلولیت، مادران با کالسکه و همه شهروندان بدون دغدغه از آن عبور کنند. اما در یاسوج، این حق بدیهی سال‌هاست قربانی بی‌برنامگی، ضعف نظارت و بی‌توجهی به حقوق عمومی شده است.
اگر تا دیروز انتقادها متوجه پیاده‌روهای غیراستاندارد، ناهمگون و غیراصولی شهر بود، امروز معضل دیگری نیز به آن افزوده شده؛ پیاده‌روخواری گسترده توسط برخی مغازه‌دارانی که گویا پیاده‌رو را بخشی از ملک شخصی خود می‌دانند.
کافی است در خیابان‌های اصلی و پرتردد یاسوج قدم بزنید. در مقابل بسیاری از کافه‌ها، میز و صندلی‌ها تا دل پیاده‌رو پیش رفته‌اند؛ آن‌سوتر، سوپرمارکت‌ها قفسه‌های تنقلات و نوشیدنی را بیرون از مغازه چیده‌اند؛ فروشگاه‌های لوازم خانگی، کولرهای آبی، اجاق‌گاز، یخچال و دیگر کالاهای حجیم را در مسیر عبور مردم قرار داده‌اند؛ لباس‌فروشی‌ها، میوه‌فروشی‌ها، ترشی‌فروشی‌ها، سبزی‌فروشی‌ها و برخی واحدهای صنفی دیگر نیز هرکدام بخشی از پیاده‌رو را به نمایشگاه رایگان کالاهای خود تبدیل کرده‌اند.
نتیجه این وضعیت کاملاً مشخص است؛ پیاده‌رو دیگر متعلق به مردم نیست. عابران ناچارند برای عبور از میان اجناس، میز و صندلی یا تابلوهای تبلیغاتی راه خود را باز کنند و در بسیاری از نقاط، چاره‌ای جز ورود به خیابان و قرار گرفتن در معرض خطر خودروها ندارند.
اما مشکل تنها به سد معبر ختم نمی‌شود. بسیاری از پیاده‌روهای یاسوج اساساً از ابتدا با استانداردهای لازم ساخته نشده‌اند. اختلاف سطح، عرض کم، سنگفرش‌های ناهمگون، شکستگی‌ها، نبود رمپ مناسب برای افراد دارای معلولیت، موانع متعدد و اجرای سلیقه‌ای، سال‌هاست شهروندان را با مشکل مواجه کرده است. حالا همین پیاده‌روهای محدود نیز با اشغال بی‌ضابطه، عملاً کارکرد خود را از دست داده‌اند.
پیاده‌روهای یاسوج در تصرف مغازه‌داران
مطالبه و سئوال شهروندان یاسوجی جهت پیگیری از ما آن بوده که وقتی عرض برخی پیاده‌روها به سختی پاسخگوی عبور ۲ نفر است، چگونه اجازه داده می‌شود بخش قابل توجهی از آن به محل چیدن اجناس یا استقرار میز و صندلی تبدیل شود؟ آیا حقوق عمومی در اولویت است یا منافع اقتصادی برخی واحدهای صنفی؟
موضوع فقط زیبایی شهر نیست؛ مسئله، امنیت و حقوق شهروندی است. سالمندان، کودکان، افراد دارای معلولیت، نابینایان و حتی گردشگرانی که به یاسوج سفر می‌کنند، نخستین چیزی که با آن روبه‌رو می‌شوند، پیاده‌روهایی است که نه استانداردند و نه قابل استفاده. شهری که خود را پایتخت طبیعت ایران می‌نامد، نمی‌تواند در ابتدایی‌ترین حق شهروندی یعنی امکان عبور ایمن عابران، با چنین وضعیتی روبه‌رو باشد.
نکته قابل تأمل آن است که قوانین مربوط به جلوگیری از سد معبر، سال‌هاست وجود دارد و وظایف دستگاه‌های مسئول نیز مشخص است. با این حال، آنچه مردم در سطح شهر مشاهده می‌کنند، اجرای نابرابر یا گاه بی‌تفاوتی در برخورد با این تخلف آشکار است. اگر با چند دستفروش برخورد می‌شود، چرا اشغال گسترده پیاده‌رو توسط برخی واحدهای صنفی رسمی نادیده گرفته می‌شود؟ قانون باید برای همه یکسان اجرا شود.
البته هیچ‌کس منکر مشکلات اقتصادی کسبه نیست و رونق بازار مطالبه همه شهروندان است؛ اما رونق اقتصادی نباید به قیمت تضییع حقوق عمومی تمام شود. هیچ واحد صنفی حق ندارد برای جلب مشتری، بخشی از فضای عمومی شهر را به تصرف خود درآورد. اگر امروز این اقدام عادی تلقی شود، فردا هر مغازه‌دار مرز تصرف خود را چند متر جلوتر خواهد برد و در نهایت چیزی از پیاده‌رو باقی نخواهد ماند.
از سوی دیگر، شهرداری یاسوج نیز باید به این پرسش پاسخ دهد که برنامه عملی برای ساماندهی پیاده‌روها چیست؟ آیا قرار است وضعیت فعلی همچنان ادامه پیدا کند یا زمان آن رسیده که طرحی جامع برای همسان‌سازی، استانداردسازی و آزادسازی پیاده‌روها اجرا شود؟ شهروندان انتظار دارند برخوردها مقطعی، نمایشی یا مناسبتی نباشد، بلکه نظارتی مستمر و بدون تبعیض بر سد معبر اعمال شود.
یاسوج بیش از هر زمان دیگری به انضباط شهری نیاز دارد. شهری که پیاده‌روهایش محل عبور عابران نباشد، بلکه به انبار کالا، نمایشگاه فروش، محل استقرار میز و صندلی یا فضای تبلیغاتی تبدیل شود، در واقع بخشی از هویت شهری خود را از دست داده است؛ پیاده‌رو باید دوباره به صاحبان اصلی آن، یعنی شهروندان، بازگردد.
پایان دادن به پیاده‌روخواری، استانداردسازی مسیرهای عبور و برخورد قاطع با سد معبر، آزمونی برای مدیریت شهری یاسوج است؛ آزمونی که نتیجه آن را هر روز هزاران شهروند در خیابان‌های این شهر قضاوت می‌کنند.
انتهای خبر/
ثبت دیدگاه