سنگ‌فرش‌ها رفت، خاطره‌ها ماند و چشم‌انتظاری نگاه مسئولان

به گزارش پایگاه خبری پیوارنیوز؛میدان معلم، این دروازه خاطره‌انگیز شهر یاسوج که روزگاری نفس‌های نخستین هر مسافری را با خود همراه می‌کرد، امروز به نگینی بی‌درخشش در ورودی شهر تبدیل شده است که این میراث شهری، قربانی بی‌مهری و غفلت شده و چهره‌اش در هاله‌ای از فرسودگی و بی‌هویتی گم شده است.

دروازه ورودی یاسوج بی‌هویت شد 

آنچه امروز از این میدان باقی مانده، جز تصویری اندوه‌بار از بی‌توجهی نیست؛ سازه‌ها تخریب شده و سنگ‌فرش‌های کهنه و ترک‌خورده، حکایت از روزگاری بهتر دارند.، چمن‌های خشکیده و لکه‌لکه، سنگ‌های بزرگ که در آن پراکنده شده‌اند و مسیرهای پیاده‌رویی که سنگ‌فرش‌های آن به یادگاری از گذشته تبدیل شده، همگی دست‌به‌دست هم داده‌اند تا این فضا را از یک محل تفرجگاه به یک مکان بی‌روح بدل کنند.

میدان معلم، با قدمتی دیرینه، همواره به عنوان یکی از اصلی‌ترین دروازه‌های ورودی یاسوج شناخته می‌شده است و این میدان با وسعتی وسیع، روزگاری مملو از حضور گرم خانواده‌ها و جوانان بود که هرچند در اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۸۶، بزرگ‌ترین یادبود مقام معلم کشور با الهام از آیات قرآن در این میدان رونمایی شد، اما این اقدام نیز نتوانست التیامی بر زخم‌های کهنه‌ی این فضای شهری باشد و آن را از ورطه فراموشی نجات دهد.

میدان معلم در غبار تخریب و بی‌توجهی مسئولان گم شد

شهروندان یاسوجی که خاطرات بسیاری با میدان معلم دارند، از وضعیت اسف‌بار آن به تنگ آمده‌اند. آن‌ها معتقدند این میدان نه تنها نماد ورودی یک شهر نیست، بلکه تصویری نامناسب از پایتخت طبیعت ایران را در ذهن هر تازه‌ واردی نقش می‌بندد؛ آن‌ها از مسئولان می‌خواهند که نگاه‌ی دوباره به این سرمایهٔ فرسوده بیندازند و برای احیای آن، تدبیری جدی بیندیشند.

شهروندان از مسئولان شهری می‌خواهند که هرچه سریع‌تر برای ترمیم سنگ‌فرش‌های تخریب‌شده، ساماندهی فضای سبز و چمن‌کاری اصولی، جمع‌آوری سنگ‌ها در میدان معلم اقدام کنند و آن‌ها تأکید دارند که این میدان به عنوان ویترین ورودی شهر، نخستین تصویر از یاسوج را در ذهن هر مسافر ثبت می‌کند و بی‌توجهی به آن، تصویری نامناسب از پایتخت طبیعت ایران ارائه می‌دهد. شهروندان بر این باورند که با بهسازی این فضای تاریخی، نه تنها هویت شهری احیا می‌شود، بلکه بار دیگر خانواده‌ها و جوانان می‌توانند لحظاتی خوش را در این مکان سپری کنند. آنان این خواسته را حقی بر زمین‌مانده می‌دانند که امروز بیش از هر زمان دیگری به عزمی جدی و همراهی همه نهادهای متولی نیاز دارد.

انتهای خبر/