مقدمه: جاده‌ای که در میان دو روایت گم شد
به گزارش پایگاه خبری پیوارنیوز؛در روزهایی که هفته دولت بهانه‌ای شده تا نماینده فعلی کهگیلویه بزرگ، حجت‌الاسلام سیدمحمد موحد، در قامت مردی ظاهر شود که «گوشی‌اش را درآورد و الوی کرد» و به مردم موکلش ادای تکلیف نمود، ناگهان پیامی از سوی اردوگاه رقیب می‌رسد و تصویر را پیچیده‌تر می‌کند. حجت‌الاسلام سیدعلی محمد بزرگواری، نماینده اسبق کهگیلویه بزرگ، با لحنی عجیب و آمیخته به گلایه، کارنامه آسفالت جاده دَمه تا دره گل‌زرد را از آنِ خود می‌داند.
اما حقیقت این جاده ۱۵ کیلومتری که منطقه عشایری و سردسیری دَمه را به جاده ملی پاتاوه–دهدشت متصل می‌کند، در میان دو روایت گم شده است. این گزارش می‌کوشد با کنار هم گذاشتن روایت‌ها، اسناد و اظهارات، تصویری نزدیک به واقعیت ترسیم کند.
بخش اول: روایت موحد – اعتبار نفت، کارنامه دولت روحانی
موحد در بازدید میدانی اخیر خود، با اشاره به حضور گسترده عشایر منطقه، از پیگیری‌هایش از وزارت نفت می‌گوید. او مدعی است که با وجود رد اولیه کارشناسان، گروه دومی اعزام شد و در نهایت ۲۰ میلیارد تومان اعتبار از محل مسئولیت‌های اجتماعی شرکت نفت در سال ۱۴۰۰ مصوب شد و عملیات زیرسازی و آسفالت از همان محل انجام گرفته است.
نقاط قوت روایت موحد:
· جذب اعتبار ۲۰ میلیارد تومانی از محل مسئولیت‌های اجتماعی شرکت نفت
· انجام عملیات زیرسازی و آسفالت در قطعه اخیر
· پیگیری مستمر از وزارت نفت و اعزام گروه کارشناسی
نقاط ضعف روایت موحد:
· اذعان خودش به اینکه پروژه بدون «فکر اساسی» تکمیل‌شدنی نیست
· نادیده گرفتن این واقعیت که جاده‌ای که او از آسفالتش می‌گوید، ادامه همان مسیری است که بزرگواری کلنگش را زده بود
· عدم شفافیت در مورد میزان دقیق آسفالت انجام‌شده در دوره او
بخش دوم: روایت بزرگواری – کلنگی که در دوره هاشمی‌پور به کما رفت
بزرگواری اما خط روایی متفاوتی می‌سازد. او به کلنگ‌زنی جاده در دوران نمایندگی خود با حضور آقای نیکزاد، وزیر وقت راه و شهرسازی، اشاره می‌کند و می‌گوید آسفالت تا «بالای دره گل‌زرد» رسیده بوده است. به گفته او، پس از پایان نمایندگی‌اش، پروژه «به کما رفت».
کلنگ‌زنی مجدد جاده با اعتبار ۱۳ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان نشان می‌دهد که پروژه در فاصله بین دو نماینده عملاً راکد بوده است. تنها حرکت عدل هاشمی‌پور، میهمانی پرهزینه‌ای بود که بر دوش آقای چرامین از ساکنان دَمه گذاشته شد و بی‌نتیجه ماند و از «سردار سازندگی» نیز هنری به نمایش گذاشته نشد.
نقاط قوت روایت بزرگواری:
· کلنگ‌زنی جاده با حضور وزیر وقت راه و شهرسازی
· آسفالت بخشی از جاده تا «بالای دره گل‌زرد»
· شفافیت در مورد توقف پروژه پس از پایان نمایندگی‌اش
نقاط ضعف روایت بزرگواری:
· عدم توضیح در مورد چرایی توقف پروژه پس از او
· عدم اشاره به عملکرد خود در دوره هاشمی‌پور
· استفاده از تعبیر «به کما رفت» بدون ارائه سند و مدرک
بخش سوم: جمع‌بندی دو حقیقت، یک جاده
آنچه از دل این دوئل بیرون می‌آید، این است که هر دو روایت بخشی از حقیقت را در خود دارند، اما هیچ‌کدام تمام حقیقت نیستند.
بزرگواری درست می‌گوید که بخشی از جاده در دوران او زیرسازی و آسفالت شد و کلنگ‌زنی با حضور وزیر وقت انجام گرفت. اما او توضیح نمی‌دهد که چرا پروژه پس از او متوقف شد و چرا در دوران هاشمی‌پور نیز پیشرفتی حاصل نشد.
موحد نیز درست می‌گوید که اعتبار ۲۰ میلیاردی نفت را جذب کرده و عملیات آسفالت از همان محل در حال انجام است. اما او نیز این واقعیت را نادیده می‌گیرد که جاده‌ای که او از آسفالتش می‌گوید، ادامه همان مسیری است که بزرگواری کلنگش را زده بود و انتهای مسیر همچنان به «فکر اساسی» نیاز دارد.
پرسش کلیدی: شاید مهم‌ترین پرسش این باشد: چرا جاده‌ای که هم در دوره بزرگواری کلنگ خورد، هم در دوره هاشمی‌پور، و هم اکنون در دوره موحد مدعی دریافت اعتبار است، پس از سال‌ها هنوز به سرمنزل مقصود نرسیده است؟
بخش چهارم: جمع‌بندی نهایی – حساب‌رسی با مردم
کل مسیر از سادات تا میان‌تنگان کمتر از ۱۵ کیلومتر است. بر اساس اظهارات هر دو نماینده محترم، در قسمت اول از دو راهی امام‌زاده علی(ع) تا پل آخر دره گل‌زرد، ۲ کیلومتر و ۱۰۰ متر سهم آقای بزرگواری است. در قسمت دوم که همگان شاهدند، به دستور استاندار وقت، آقای دکتر خادمی، توسط آقای کیانی نیز ۳ کیلومتر از پل دره گل‌زرد تا نزدیکی جاده چال‌گردو آسفالت شد. و قسمت سوم، به قول آقای موحد، قطعه اخیر از جاده چال‌گردو تا کُتل نیز کمتر از ۲ کیلومتر آسفالت شده است.
محاسبه نهایی:
دوره مدت نمایندگی میزان آسفالت:
آقای موحد ۲۴ سال کمتر از ۲ کیلومتر
آقای بزرگواری ۸ سال ۲ کیلومتر
جمع ۳۲ سال کمتر از ۴ کیلومتر
اگر خدمات دولت‌ها را نادیده بگیریم و به سخنان نمایندگان محترم بسنده کنیم، در ۲۴ سال نمایندگی آقای موحد کمتر از ۲ کیلومتر و در ۸ سال نمایندگی آقای بزرگواری که فرزند این خطه هستند ۲ کیلومتر آسفالت، آیا این است حق مردم صاحب انقلاب و نظام است؟
پرسش‌های بی‌پاسخ:
· آیا روز قیامت، این دو سید ملبس به لباس رسول الله و حقوق‌بگیر نمایندگی از بیت‌المال، پاسخی دارند؟
· آیا دستگاه‌های نظارتی وظیفه خود را انجام داده‌اند؟
· چرا پس از ۳۲ سال، جاده ۱۵ کیلومتری عشایر دَمه هنوز به سرمنزل مقصود نرسیده است؟
· مسئولیت اصلی این تأخیر بر عهده کیست؟
بخش پنجم: نتیجه‌گیری تحلیلی
۱. جاده دَمه، آینه تمام‌نمای مدیریت نمایندگی در کهگیلویه بزرگ است.
این جاده ۱۵ کیلومتری، به مثابه آزمایشگاهی است که عملکرد سه دوره نمایندگی را در خود جای داده است. نتیجه این آزمایش، پس از ۳۲ سال، کمتر از ۴ کیلومتر آسفالت است.
۲. دوئل روایت‌ها، تاکتیکی برای فرار از پاسخگویی است.
هر دو نماینده، با بزرگ‌نمایی سهم خود و کوچک‌نمایی سهم رقیب، افکار عمومی را از پرسش اصلی منحرف می‌کنند: چرا جاده تمام نمی‌شود؟
۳. ضعف نظارت، عامل اصلی تداوم وضعیت موجود است.
دستگاه‌های نظارتی، از جمله سازمان بازرسی، دیوان محاسبات و کمیسیون اصل ۹۰، باید پاسخ دهند که چرا پس از ۳۲ سال، هیچ‌کس مسئولیت این تأخیر را نپذیرفته است.
۴. مردم دَمه، قربانی اصلی این دوئل روایت‌ها هستند.
عشایر منطقه دَمه، که سال‌هاست در انتظار جاده‌ای امن و آسفالت‌شده هستند، نه به روایت موحد دل خوش کرده‌اند و نه به روایت بزرگواری. آنها به عمل نیاز دارند، نه به فیلم و عکس و سخنرانی.
بخش ششم: پیشنهادهای راهبردی
۱. تشکیل کارگروه مستقل نظارتی:
پیشنهاد می‌شود دستگاه‌های نظارتی، کارگروهی مستقل برای بررسی دقیق اسناد و مدارک جاده دَمه تشکیل دهند و میزان دقیق آسفالت انجام‌شده در هر دوره را شفاف کنند.
۲. انتشار عمومی اسناد و قراردادها:
تمام قراردادها، صورت‌جلسات و اسناد مربوط به جاده دَمه باید به صورت عمومی منتشر شود تا افکار عمومی بتوانند قضاوت کنند.
۳. تعیین ضرب‌الاجل مشخص:
برای تکمیل جاده دَمه، باید ضرب‌الاجل مشخص تعیین شود و مسئولیت تأخیر احتمالی بر عهده نهادهای مربوطه باشد.
۴. پاسخگویی نمایندگان:
هر دو نماینده محترم، باید در یک نشست عمومی، به پرسش‌های مردم دَمه پاسخ دهند و میزان دقیق سهم خود در آسفالت جاده را با ارائه سند، شفاف کنند.
بخش هفتم: سخن آخر
جاده دَمه، فقط یک جاده نیست؛ آینه‌ای است که عملکرد ۳۲ سال مدیریت نمایندگی در کهگیلویه بزرگ را نشان می‌دهد.
هر نماینده‌ای می‌تواند گوشی‌اش را درآورد و «الوی» کند! اما جاده فقط با دریافت اعتبار، کلنگ و آسفالت ساخته می‌شود، نه با فیلم، عکس و سخنرانی.
مردم دَمه، پس از ۳۲ سال، همچنان در انتظار جاده‌ای هستند که وعده‌اش را از هر دو نماینده شنیده‌اند. حال باید پرسید: مسئولیت این انتظار ۳۲ ساله برعهده کیست؟
انتهای خبر/
ثبت دیدگاه