به گزارش پایگاه خبری پیوارنیوز؛توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی و نوسازی پایانه‌های مسافربری، از جمله اولویت‌های کلیدی در برنامه‌های برنامه‌ریزی منطقه‌ای برای تسهیل جابه‌جایی جمعیت و رونق بخش‌های اقتصادی و اجتماعی است.
پایانه‌های مسافربری فراتر از یک ایستگاه ساده برای توقف تاکسی‌ها و اتوبوس‌ها، به عنوان یکی از استراتژیک‌ترین زیرساخت‌های ارتباطی در هر شهرستان شناخته می‌شوند. این مراکز که در واقع دروازه‌های ورود و خروج به حریم شهری هستند، نقشی فراتر از مدیریت تردد مسافران ایفا می‌کنند و به عنوان یکی از محرک‌های اصلی جریان اقتصادی و تبادل فرهنگی در سطح منطقه عمل می‌کنند.
سلامت و کارآمدی یک پایانه مسافربری، مستقیماً با کیفیت خدمات‌رسانی عمومی و تسهیل فرآیند تولید و توزیع کالا در ارتباط است. در واقع، وجود یک پایانه مدرن با زیرساخت‌های استاندارد، علاوه بر کاهش ترافیک در هسته مرکزی شهر، باعث سازماندهی بهتر ترددها و کاهش هزینه‌های زمانی و سوختی مسافران و رانندگان می‌شود.
از منظر اقتصادی، پایانه‌های مسافربری پتانسیل تبدیل شدن به قطب‌های کوچک تجاری را دارند. ایجاد فضاهای خدماتی، رفاهی و تجاری در مجاورت این پایانه‌ها، نه تنها سطح درآمدزایی منطقه را افزایش می‌دهد، بلکه موجب ایجاد اشتغال در بخش‌های مختلف برای بومیان منطقه می‌گردد. با این حال، کمبود امکانات رفاهی و نبود زیرساخت‌های مدرن در برخی از پایانه‌های فعلی، می‌تواند مانعی بر سر راه توسعه گردشگری و تسهیل تردد در شهرستان‌ها باشد.
در حوزه اجتماعی نیز، پایانه مسافربری به عنوان نقطه تلاقی فرهنگ‌های مختلف و تعامل میان گروه‌های مختلف جامعه عمل می‌کند. نوسازی این مراکز و توجه به استانداردهای ایمنی و رفاهی، به‌ویژه برای گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله سالمندان و توان‌خواهان، از ضرورت‌های غیرقابل انکار در مدیریت شهری مدرن است.
مردم شهرستان باشت، به‌ویژه در ساعات پایانی شب، برای دسترسی به مقصد مورد نظر خود با وضعیت دشوار و نابهنجار ترافیکی روبرو هستند. نبود یک ترمینال مسافربری مجهز، باعث شده است که مسافران بدون داشتن امکانات رفاهی و امنیتی، راهی سفر شوند. نکته تأمل‌برانگیز اینجاست که وضعیت «گاراژ باشت» به‌گونه‌ای است که بیشتر یک عنوان اسمی است تا یک مرکز سازمان‌یافته برای تردد به شهرهایی نظیر گچساران.
این معضل تنها محدود به مرکز شهرستان نیست؛ روستاییان اطراف باشت نیز در حاشیه فراموشی قرار گرفته‌اند و برای تردد به مرکز یا مناطق دیگر، با فقدان برنامه‌ریزی مشخص مواجه هستند. با وجود مطالبه‌گری‌های مداوم، هنوز پاسخ مشخصی از سوی مسئولان در خصوص زمان تحقق برنامه‌های ساخت ترمینال و ساماندهی مسیرهای روستایی داده نشده است.
گلایه‌های پیوسته مردم باشت، به هیچ وجه یک شکایت موردی نیست؛ بلکه سندی است بر اینکه پایانه مسافربری در این شهرستان از سطح «خواسته» گذشته و به یک «ضرورت» تبدیل شده است. امروز نبود این زیرساخت، هر سفر شبانه را به یک آزمون دشوار تبدیل می‌کند و امنیت مسافر را به خطر می‌اندازد.
نگاه به این موضوع، نباید صرفاً یک پاسخ به مطالبات مردم باشد؛ بلکه اقدامی است برای حفظ رونق اقتصادی و ایمنی جاده ای منطقه. مرز و سکوت مسئولان در برابر این خواسته، سوالی است که پاسخ آن از جای دیگری نمی‌آید جز فراتر از میزهای اداری و به میان مردم؛ آنجا که نیازها شکل می‌گیرند. ایجاد پایانه، نه یک لطف، بلکه کندن بخشی از موانع مسیر آبادانی این شهرستان خواهد بود.
مردم انتظار دارند مسئولان از پاسخ های کلی فاصله بگیرند، برنامه مشخص ارائه دهند و با همکاری خود مردم، مسیر اجرا را هموار کنند. آنچه اعتماد را می‌سازد، تنها کلنگ زنی نیست؛ شفافیت در اطلاع رسانی است. پاسخ به این انتظار، هم کیفیت زندگی و امنیت سفر را بهبود می‌دهد و هم اقتصاد شهرستان را از رکود تردد بیرون می آورد.
انتهای خبر/
ثبت دیدگاه